ခင္စီ
ေလးငါးရက္ဆုိေတာ့ ေတာ္ေတာ္ ရင္းႏွီးလာၿပီ ျဖစ္သည္။ ခင္စီသည္ မုိက္ခဲ၏ ေဘာင္းဘီတုိကုိ ခၽြတ္ခ်လုိက္သည္။
“နင္ေအာင့္ထား ေကာင္ေလး၊ ငါ့လ်ာ အစြမ္းျပေပးမယ္”
“ဟုတ္ မမ”
ဆရာႀကီးက ခုနက ခင္စီကုိ ေကာင္းေကာင္း လုိးၿပီးၿပီးၿပီမုိ႔ ေအးေဆး ေဆးလိပ္ထုိင္ေသာက္ေနသည္။
“နင္ ဖင္ေတာ့ မခံဖူးဘူး မလား”
ဆရာႀကီးက မလုိးခင္ ခင္စီကုိ ေမးသည္။
“အုိ ဖင္လိုးမလုိ႔ေပါ့၊ ခင္စီကေလ ခံၾကည့္ခ်င္ေနတာ၊ လုိးေပးမလား”
“နင့္ အဖုတ္ကုိလုိးေနတုန္း နင္ဖင္ယားလာရင္ ေျပာေလ”
ခင္စီက ထမီခၽြတ္ရင္း သူမအုိးကုိ ျပန္ပြတ္ကာ ဆရာႀကီးကုိ ၾကည့္သည္။
“ရွင္က လုိးမယ္ေျပာလုိ႔လား မသိဘူး၊ ဖင္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ယားေနၿပီ”
“ငါ့လီးေတာင္လာေအာင္ အရင္စုပ္ေလ ဒါဆုိ”
ခင္စီသည္ ေတာ္ေတာ္ေလး ဖင္ယားကာ ဖင္ေတာ္ေတာ္ အလုိးခံခ်င္ေနပံုရသည္။ ဆရာႀကီး ေဘာင္းဘီကုိ ခၽြတ္သည္။ အတြင္းခံပါ တခါတည္း ခၽြတ္သည္။ ဆရာႀကီးလီးက ခုမွ ေတာင္မလုိလုိ ရြယ္ကာ ရွိေသးသည္။ ခပ္ငုိက္ငုိက္ေလး ျဖစ္ေနသည္။ ခင္စီက လက္ျဖင့္ပင္ မကုိင္ဘဲ လ်ာျဖင့္ ငုိက္က်ေနေသာ လီးကုိ ပင့္လ်က္ကာ ငံုသည္။ လီးက ေပ်ာ့ေနေသးသျဖင့္ ခင္စီက အကုန္ငံုသည္။ အရင္းထိငံုသျဖင့္ ဆရာလေမြးေတြေၾကာင့္ ခင္စီမွာ အေဝးကေနၾကည့္လွွ်င္ ႏႈတ္ခမ္းေမြးေပါက္ေနသလုိ ျဖစ္ေနသည္။ ခင္စီေတာ္ေတာ္ဆြဲစုပ္သည္။ လီးႀကီး ခင္စီပါးစပ္ထဲ ျပည့္သိပ္လာသည္။ ခင္စီကလည္း သူမပါးစပ္ထဲ လီးႀကီး ျပည့္ေနသည့္တုိင္ မရရေအာင္ ငံုထားသည္။ ခင္စီမွာ ေတာ္ေတာ္ဆာေနသည္။ သူမေနာက္ျပန္ဆုတ္ေတာ့ လီးက အေခ်ာင္းလုိက္ သူမပါးစပ္ထဲ ရွိေနသည္။ ခင္စီက ပါးစပ္ျဖင့္ ကြင္းတုိက္ေပးသည္။ ဆရာႀကီးက ခင္စီေခါင္းကုိ ဆြဲေမာ့ကာ လီးကုိ ထုတ္သည္။ လျပြတ္ကုိ ကုိင္ထည့္ေပးေတာ့ ခင္စီက လျပြတ္ကုိ စုပ္ေပးသည္။ လျပြတ္ကုိ ျပြတ္ခနဲ တလံုးၿပီး တလံုးငံုသည္။ ဆရာႀကီးက ေပါင္နည္းနည္းကားေပးေတာ့ ခင္စီက လျပြတ္ေအာက္ပုိင္း ဖင္ေပါက္အနားတဝုိက္ကုိ လ်က္ေပးသည္။ ဆရာႀကီးကလည္း သေဘာက်သျဖင့္ ခင္စီဆံပင္ကုိ ခပ္တင္းတင္းဆြဲကာ မ်က္ႏွာကုိ ေမာ့သည္။ ခင္စီပါးစပ္ထဲကုိ တံေတြးေထြးထည့္သည္။ ခင္စီက ဆရာႀကီးလျပြတ္ကုိ ကုိင္ရင္းရယ္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ လီးေပၚတံေတြးေထြးခ်သည္။ လီးတေခ်ာင္းလံုး တံေတြးမ်ား စုိသြားသည္။ ခင္စီက ထုိတံေတြးမ်ားကုိ ျပန္လ်က္ေပးသည္။ ဆရာႀကီးလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ေတာင္ေနၿပီျဖစ္သျဖင့္ ခင္စီကုိ တြန္းလဲလုိက္သည္။ ခင္စီလည္း လဲလဲခ်င္း ဖင္ဗူးေတာင္းေထာင္ ကုန္းေပးသည္။ ဆရာႀကီးသည္ ခင္စီအုိးကုိ ေလးငါးခ်က္ရုိက္သည္။ ခင္စီက ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ရင္း အ႐ုိက္ခံရတုိင္း ေအာ္ညည္းသည္။ ခင္စီလက္ လက္ေခ်ာင္းေပၚ တံေတြးေထြး၍ သူ႔ဖင္ သူျပန္သုတ္သည္။ ဆရာႀကီးလည္း တံေတြးစုိေနေသာ လီးျဖင့္ ခင္စီလက္ကုိ ဆြဲဖယ္လုိက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ လီးကုိ ဖင္ထဲ စုိက္ထည့္လုိက္သည္။ လီးေခါင္းခ်က္ခ်င္း ျမဳပ္သြားသည္။
“အား မုိက္တယ္ ေဆာင့္လုိက္စမ္း”
ခင္စီသည္ ဖင္အလုိးခံရ၍ ေတာ္ေတာ္ေက်နပ္ေနသည္။ ဖင္ကုိ အစြမ္းကုန္ ဟေပးထားသည္။ ဆရာႀကီးကလည္း ဖင္လုိးရသည့္ အရသာကုိ ေတာ္ေတာ္ေတြ႕ေနသျဖင့္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပင္ ေဆာင့္ထည့္သည္။ တခ်က္ေဆာင့္လုိက္သည္ႏွင့္ လီးက တဝက္ေလာက္ဝင္သည္။ ခင္စီက နာလည္းနာ ေကာင္းလည္းေကာင္း ျဖစ္ပံုရသည္။
“အား ေဆာင့္ အား နာတယ္ အား ေဆာင့္”
ေဆာင့္ခ်က္ေတြ မ်ားလာေတာ့ လီးက အဆံုးထိျမဳပ္သည္။ ခင္စီလည္း ဆက္ေအာ္ျမဲေအာ္သည္။ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ရွိသည္။ ခင္စီမွာ ေခၽြးေတြရႊဲလ်က္ ရွိသည္။ ဆရာႀကီးသည္ လီးကုိ ခ်က္ခ်င္းျမန္ျမန္ထုတ္ၿပီး ခင္စီကုိ စုပ္ခုိင္းသည္။ ခင္စီလည္း စုပ္ေပးသည္။ ဆရာႀကီးက ပါးစပ္ကုိ နည္းနည္းလုိးေသးသည္။ ၿပီးသည္ႏွင့္ ခင္စီကုိ တေစာင္းအိပ္ခုိင္းကာ ဖင္တျခမ္းကုိ တေစာင္းတြန္းၿပီး ေဘးကေန စုိက္ခ်သည္။ ခင္စီမွာ ေကာ့ကာ ညည္းသည္။ အုိးတျခမ္းကုိ တြန္းကာ ဆက္လုိးသည္။ ေဆာင့္လုိက္တုိင္း ဖင္တျခမ္းက တုန္တုန္သြားသည္။ ခင္စီမွာလည္း ေကာင္းလြန္းလုိ႔လားမသိ။ မ်က္လံုးေလးမွိတ္ၿပီး တအင္းအင္းညည္းကာ ခံေပးသည္။ ဇိမ္ခံေနေသာ ခင္စီကုိ ထပ္ေအာ္ရေအာင္ ဆရာႀကီးက လုပ္သည္။ ကြပ္ပ်စ္က တေပေလာက္ျမင့္သည္။ ခင္စီကုိ အေပၚတြင္ေန၍ လက္ကုိ ေအာက္ကုိ ေထာက္ခုိင္းသည္။ ခင္စီမွာ ဖင္က မုိးေပၚ ေထာင္ေနသည္။ ေခါင္းက ေအာက္စုိက္က်ေနသည္။ ဆရာႀကီးသည္ ေျမေပၚ ေျခတဖက္ ကြတ္ပ်စ္ေပၚ ေျခတဖက္ေထာက္ကာ လီးကုိ ေအာက္စုိက္ခ်ၿပီး ခင္စီေခါင္းကုိ ခြလ်က္လုိးသည္။ လုိးရင္း အစက ခင္စီလက္ေထာက္ႏုိင္ေသာ္လည္း ေနာက္ မေထာက္ႏုိင္ေတာ့။ လုိးခ်က္ကလည္း ျပင္းသျဖင့္ ခင္စီမွာ ေခါင္းနဲ႔ ေျမႀကီး တုိက္ေနသည္။ ဆရာႀကီးကလည္း ဆက္ဆက္ကာ လုိးသည္။ ေနာက္ လုိးရင္း ခင္စီေခါင္းလည္း မေထာက္ႏုိင္ေတာ့သျဖင့္ ပါးျပင္နဲ႔ ေျမႀကီး စုိက္ကပ္လ်က္ရွိသည္။ အသက္႐ႈလုိက္တုိင္း ေျမႀကီးေတြက ဖုန္မႈန္႔မ်ားျဖစ္ေနသျဖင့္ ေထာင္းခနဲ ထသည္။ ဆံပင္ေတြလည္း ဖားယားက်ေနသျဖင့္ ဆရာႀကီးက ဆံပင္ေတြကုိ နင္းထားျပန္ရာ ဆံပင္ေတြလည္း ဖုန္ေတြအလိမ္းလိမ္း ျဖစ္ေနသည္။ ခင္စီသည္ ဘာကုိမွ ဂ႐ုမစုိက္အား။ ဖင္ခံရ၍ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ခံေပးသည္။ မ်က္ႏွာက ေအာက္စုိက္ခ်ေနသျဖင့္ ႏုိ႔ေတြလည္း ေအာက္သုိ႔ အလွန္လုိက္ က်သည္။ သူမ၏ ခဲအုိ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ အံုန႔ဲက်င္းနဲ႔ ႀကီးထြားလွေသာ ႏုိ႔မွာလည္း ဖုန္ေတြေပလ်က္ ရွိသည္။ အေတာ္ၾကာေတာ့ ဆရာႀကီးၿပီးေလသည္။ ဆရာႀကီးသည္ လရည္ကုိ ခင္စီပါးျပင္ႏွစ္ဖက္စီသုိ႔ ပန္းထုတ္သည္။ လီးရည္က မ်ားသျဖင့္ ေအာက္သို႔လည္း စီးက်သည္။ လရည္နဲ႔ ဖုန္နဲ႔မုိ႔ ခင္စီပါးျပင္က လွေနသည္။ ဆရာႀကီးသည္ ခင္စီအား ျပန္လ်က္ခုိင္းသည္။ ခင္စီကလည္း ဖုန္ေတြေပေနေသာ လရည္ကုိ လက္ျဖင့္ သပ္ယူကာ လ်က္သည္။ ႏုိ႔ကလည္း ေတာ္ေတာ္ႀကီးရာ ႏုိ႔တြင္ ေပက်ံေနေသာ လရည္ကုိ ႏုိ႔အားပင့္၍ ျပန္လ်က္သည္။ ဆရာႀကီး အားရပါးရ လုိးေနေသည္ကုိ ေဘးတြင္ ေငးၾကည့္ေနေသာ မိုက္ခဲလည္း လီးတျပင္ျပင္နဲ႔ ရွိရာ ဖင္ခံရ၍ ေက်နပ္ေနေသာ ခင္စီမွာ မုိက္ခဲကုိလည္း ေက်နပ္ေအာင္ လုပ္ေပးခ်င္သည္။
“နင္ေအာင့္ထား ေကာင္ေလး၊ ငါ့လ်ာ အစြမ္းျပေပးမယ္”
“ဟုတ္ မမ”
ကြတ္ပ်စ္ေပၚတြင္ ေျခကုိ ေအာက္ခ်၍ ထုိင္ေပးသည္။ ခင္စီက ေျမႀကီးေပၚတြင္ ဒူးေထာက္ထုိင္ၿပီးသကာလ သူ႔ေပါင္ၾကားထဲ ဝင္ကာ မုိက္ခဲလီးကုိ ကၽြမ္းက်င္စြာ စုပ္ေပးေလသည္။ မုိက္ခဲမွာ အစက လက္ေနာက္ပစ္၍ ဇိမ္ခံေသာ္လည္း စုပ္အားေကာင္းလွေသာ ခင္စီေၾကာင့္ ခင္စီေခါင္းကုိ ကုိင္ကာ ေဆာင့္ခ်မိေတာ့သည္။ ၿပီးသည့္အခါလည္း ခင္စီပါးစပ္ထဲတြင္ ၿပီးထည့္လုိက္ရသျဖင့္ မုိက္ခဲမွာ ခင္စီကုိ လီးအစုပ္လုိက္ ေပါင္ၾကားထဲ ေတာ္ေတာ္ၾကာဖက္ထားမိသည္။
စပါးေတြ ဝင္းမွည့္လာသည္။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပ၍ စပါးခင္းသုိ႔ ေန႔စဥ္မျပတ္လာခဲ့ေသာ ခင္စီတေယာက္ စပါးရိတ္သိမ္းခ်ိန္တြင္ အမ်ားႏွင့္ လာရမည္မုိ႔ တေယာက္တည္း မလာႏုိင္ေတာ့။ မုိက္ခဲကလည္း သံုးလနီးပါး ခင္စီထံမွ ပညာကုန္ရလုိက္သည္။ ခင္စီကလည္း ခဲအုိတုိ႔၏ အသင္အျပႏွင့္ မုိက္ခဲကုိ ဆက္လက္၍ ပညာျဖန္႔ေဝသည္။ ဆရာႀကီးက တေန႔တခ်ီမွ်သာ ဆြဲေသာ္လည္း ခင္စီက မေက်နပ္။ ခင္စီက ႏွစ္ခ်ီသံုးခ်ီ လုိခ်င္သည္။ ဒါကုိ မုိက္ခဲက ျဖည့္ဆည္းေပးသည္။ ဆရာႀကီးထံမွ ပညာႏွင့္ ခင္စီထံမွ ပညာေပါင္း၍ ေတာ္ေတာ္ေလး ေကာင္းစားလာေသာ မုိက္ခဲမွာ ခင္စီကုိ ႐ုိးအီလာသလုိ ရွိစဥ္ လမ္းခြဲရန္ အေၾကာင္းဖန္လာသမုိ႔ ခင္စီအား သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ ေမ့ပစ္ဖို႔ အမိန္႔ေပးလုိက္ေလေတာ့သည္။
“ဆရာႀကီး က်ေနာ္ေတာ့ အသစ္ေလးေတြ စမ္းၾကည့္ခ်င္သဗ်ာ”
“ငါတုိ႔ ပုိက္ဆံ ရွာရဦးမယ္ေလ”
“ပုိက္ဆံလည္းရွာ မိန္းမေတြနဲ႔လည္း ေပ်ာ္ရင္းေပ့ါ ဆရာႀကီး”
“မင္းေတာ့ အ႐ူးအမဲသားေကၽြးမိသလုိျဖစ္ေနၿပီ”
“အခု စာသင္ေက်ာင္းက ရြာကပုိင္တဲ့ ေတာအုပ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္နီးတယ္ဆရာ၊ ၿပီးေတာ့ ေတာအုပ္က နတ္ႀကီးတယ္လုိ႔ ရြာသားေတြက ယံုၾကၿပီးေတာ့ ဘယ္သူမွ အေရးမႀကီးဘဲ ေတာအုပ္ထဲ မဝင္ဘူးဆရာ၊ ေတာအုပ္ထဲမွာ သူတုိ႔ တဲတလံုးေဆာက္ထားတယ္၊ အဲဒီတဲထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေနၿပီး ညညဆုိ ဆရာမေလးကုိ သြားဖုတ္မယ္ေလဆရာ”
“မင္းအစီအစဥ္နဲ႔ မင္းေတာ့ ဟုတ္ေနတာပဲ၊ ေနပါဦး ဆရာမက ေျခာက္ေယာင္ေတာင္ရွိတာ၊ ဘယ္တေယာက္ကုိတုန္း မင္းက”
“အင္ ဆရာမေျခာက္ေယာက္ရွိတာ ဆရာႀကီးက ဘယ္လုိလုပ္ သိတာလဲ”
“ေရာ ခက္ၿပီ။ ဒီေခတ္မွာ ေယာက်္ားေတြဟာ ဆရာမလုပ္ၾကေတာ့ ဆရာဆုိတာ မရွိေတာ့ဘူးကြ၊ မိန္းကေလးေတြပဲ ဆရာမ လုပ္ၾကတာ။ ဘြဲ႕ရၿပီး ဘာလုပ္ရမွန္း မသိတဲ့ မိန္းကေလးေတြ တပံုႀကီး ဆုိပါေတာ့ကြာ။ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ေနေတာ့ ဆရာမပဲ အလုပ္က လြယ္တာကုိး။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာမခ်ည္းပဲ ရွိတာကုိ သိတာ။ ေျခာက္ေယာက္ဆုိတာကေတာ့ကာ တေက်ာင္းမွာ ပံုမွန္အားျဖင့္ တတန္းတေယာက္ရယ္၊ အေထြေထြရယ္ဆုိမွေတာ့ ေျခာက္ေယာက္ေပၚကြာ”
“ဟီး ဆရာႀကီးက သိပ္ေတာ္တာပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ ဆရာႀကီး ျဖစ္ေနတာ ေနမွာ”
“မင္း ေျမႇာက္လည္း ငါမေျမာက္ပါဘူး”
“ဟဲဟဲ သိပါတယ္ခင္ဗ်၊ က်ေနာ္က တျခားဆရာမေတြကုိ မႀကိဳက္ဘူးဆရာ၊ ရြာသူႀကီးက ေရလုိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ခပ္ခုိင္းပါလုိ႔ ဆရာမေတြကုိ မွာထားတယ္ေလ။ အဲဒီမွာ တျခားဆရာမေတြကေတာ့ ဘာမွ မထူးျခားေပမယ့္ ဒီဆရာမက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ နည္းနည္း႐ြံသလုိလုိမ်ိဳးရွိတယ္ဆရာ၊ သူကလည္း ေခ်ာတာကုိး၊ ဒါေၾကာင့္ လွတဲ့သူဟာ မာနႀကီးသလားဆုိတာေတာ့ မသိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ေလ သူ႔ကုိ ေရသာခတ္ေပးေနရတာ၊ ဒီေလာက္လွရက္သားနဲ႔ ငါ့ကုိ မတူသလုိ မတန္သလုိကြာဆုိၿပီး လုိးသတ္ပစ္ခ်င္တာပဲ ဆရာ”
“မင္းကေတာ့ ႀကံဖန္ပစ္မွားတတ္တဲ့ေကာင္၊ မင္းအစီအစဥ္ဆုိေတာ့ မင္းဆြဲေပါ့”
မုိက္ခဲသည္ တခါက ရြာခုိင္းဖတ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး မိမိကုိယ္ကုိ ေသေၾကာင္းၾကံသည္အထိ စိတ္ညစ္ရေလာက္ေသာ ဒုကၡမ်ား ရွိေသာေၾကာင့္ သူ႔အစီအစဥ္အတြက္ ေသခ်ာကုိ ေရးဆြဲေနေလသည္။
“မင္းဆရာမ နာမည္က ဘယ္လုိတဲ့လဲကြ”
ဆရာႀကီးကေတာ့ ေအးေဆးျဖစ္ေနသည္။ သူ႔ထံတြင္ ေဆးအိတ္တအိပ္ႏွင့္ ဆုိလာျပား ဖုန္း၊ အုိင္ပက္စသည္ထည့္ထားေသာ အိတ္တလံုးပါသည္။
“ခုိင္သဇင္တဲ့ဆရာ သဇင္လုိ႔ပဲ ေခၚၾကတယ္ သူ႔ကုိယ္သူေတာ့ ဇင္ တစ္လံုးပဲ ေခၚတယ္ဆရာရဲ႕”
“ဟား ဟား ဟား နာမည္ကေတာ့ လွသားပဲ ဇင္ ဟား ဟား ဇင္ ဇင္”
“ဆရာသူ႔ကုိေတြ႕ရင္ လူလည္းလွတယ္ဆုိတာ ဆရာသိမွာပါဆရာ၊ ဟုိ ဗြီဒီယုိထဲမွာဆုိ သရဲမအျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ေလ့ရွိတဲ့ မင္းသမီးကုိယ္လံုး ကုိယ္ဖန္မ်ိဳး ဆရာရဲ႕”
“ေျပာေပါ့ကြာ”
ဆရာႀကီးက တဟား ဟား ရယ္ေနသည္။ လူေျခတိတ္ခ်ိန္ ျဖစ္သည့္ ည ၁၀ နာရီမွ သြားမည္ဆုိသျဖင့္ မုိက္ခဲတေယာက္ ေတာ္ေတာ္ေနရခက္ ထိုင္ရခက္ျဖစ္ေနသည္။ ဇင္၏ အလွအပကုိ စိတ္ကူးယဥ္မိသည္။ အုိးႀကီးက ဟီးထေနသည္။ ရင္သားကလည္း မုိ႔ေမာက္ေနသည္။ ကုိယ္လံုးကုိယ္ဖန္ကလည္း သြယ္လ်သည္။ ဆံပင္ကလည္း ခါးအထိရွည္သည္။ အသားကလည္း ေဖြးသည္။ မ်က္ဝန္းေလးက ဝုိင္းစက္စက္။ ႏႈတ္ခမ္းေတြက အေပၚႏႈတ္ခမ္းပါးၿပီး ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းထူထူေလး။ ၿပံဳးလုိက္လွ်င္ ဘယ္ဘက္တြင္ ပါးခ်ိဳင့္လုိေယာင္ေယာင္က ေပၚသည္။ ေစာက္ဖုတ္က ဘယ္လုိေနမွာပါလိမ့္။ လုိးလုိက္လွ်င္ ဘယ္လုိေလး ေအာ္မွာပါလိမ့္။
“လာသြားရေအာင္”
နာရီတၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ လုပ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္အား ဆရာႀကီးက စိတ္မရွည္ေတာ့သျဖင့္ေခၚသည္။ မတ္ေတာ့တင္းေနၿပီ။ ေလာကႀကီးကလည္း တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ဆရာမအိမ္ေရာက္ေတာ့ ဆုိလာမီးေလး လင္းေနသည္။ ေျခသံလံုေအာင္ ေလွ်ာက္ရင္း အနားကပ္သည္။ ဆရာမက မီးဖြင့္ၿပီး အိပ္ေနၿပီ။ တံခါးက ခတ္ထားသည္။ ဆရာႀကီးက အိမ္ေလးဘက္ေလးနား ရပ္၍ ဂါထာတစ္ပုဒ္ရြတ္ကာ တံခါးေခါက္လုိက္ရာ ခဏေနေတာ့ ခုိင္သဇင္က တံခါးလာဖြင့္သည္။ အိပ္ေပ်ာ္ကာစ ျဖစ္သျဖင့္ အိပ္မႈံစံုဝါးျဖစ္ေနသည္။ အနီေရာင္သန္းေသာ ပန္းေရာင္ညအိပ္ဝတ္စံုကို ဝတ္ထားသျဖင့္ ကပုိက႐ုိေလး ျဖစ္ေနသည္။ သနပ္ခါးကုိလည္း မႈံမႈံေလး လူးထားရာ ညျဖစ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္လား မသိ။ ေတာ္ေတာ့ကုိ လွသည္။
“ဘာလဲဟင္”
အိမ္ထဲေရာက္ေတာ့ ဇင္က ေမးသည္။ သူတုိ႔ဝင္ၿပီးေတာ့ တံခါးကုိ ျပန္ခ်က္ခ်လုိက္သည္။
“အိပ္ယာထဲ သြားေျပာရေအာင္ေလ”
ဆရာႀကီးအစြမ္း အံ့မခန္းဟု ဆုိရေပလိမ့္မည္။ မာနႀကီးေသာ ခက္ထန္ေသာ ဇင္သည္ ဘာမွမေျပာ အိပ္ယာခန္းသုိ႔ ခန္းစီးစေလး ဖယ္ကာ ဝင္သြားသည္။ ေနက္ကေန လႈပ္တုတ္ လႈပ္တုတ္ သဇင္၏အုိးႀကီးကုိၾကည့္ၿပီး ဆရာႀကီးလည္း စိတ္ပါလာဟန္ ရွိသည္။ သဇင္က ကုတင္ေပၚ ထုိင္ေနသည္။ ဆရာႀကီးက သဇင္ေဘးဝင္ထုိင္၍ ဖက္လုိက္သည္။ ပါးကုိ နမ္းသည္။ သဇင္က ၿငိမ္၍ အနမ္းခံသည္။ ဆရာႀကီးက ရင္ခြင္ထဲ ဆြဲထည့္ကာ ပါးကို ဆက္နမ္းသည္။ သဇင္သည္ မိမိခ်စ္သူက မိမိကုိ နမ္းေနသည့္အလား ပါးကုိ ထုိးေပးသည္။ ဆရာႀကီးက သဇင္ႏႈတ္ခမ္းကုိ လက္မျဖင့္ အသာဖိသည္။ သဇင္က လက္မကုိ စုပ္သည္။ ဆရာႀကီးသည္ သဇင့္ႏႈတ္ခမ္းကုိ စုပ္နမ္းသည္။ သဇင္ကလည္း ျပန္နမ္းသည္။ မိုက္ခဲက ေဘးကေန ခံုတခံုယူထုိင္ကာ ၾကည့္ေနရသည္။
“အက်ႌခၽြတ္ေပးဦးေလ”
ဆရာႀကီးက သဇင့္ႏုိ႔ေတြကုိ ပြတ္ရင္းေျပာသည္။ သဇင္ၾကယ္သီးေတြကုိ ျဖဳတ္ေပးသည္။ ဆရာႀကီးက ခၽြတ္ခ်လုိက္သည္။ ေဆာင္းဦးေပါက္ျဖစ္ေသာ္လည္း ေဒသရာသီက ပူအုိက္ေသာ ရာသီမုိ႔ အေအးဒဏ္က ေအးေဆးျဖစ္ေနသည္။ ဆရာႀကီးသည္ သဇင့္ေဘာ္လီကုိ ကၽြမ္းက်င္စြာ ခၽြတ္လုိက္သည္။ သဇင့္ႏုိ႔ေတြက ေတာ္ေတာ္ႀကီးသည္။ ခုန ေဘာ္လီနဲ႔တုန္းက သိပ္မထင္ရေသာ္လည္း အံုကေတာ္ေတာ္ႀကီးသည္။ စြင့္လည္းစြင့္ကားသည္။ ဆရာႀကီးက သဇင့္ႏုိ႔ကုိ ေအာက္က ပင့္တင္ကာ ႏုိ႔သီးကုိ စို႔သည္။ သဇင္က ဆရာႀကီးေက်ာကုိ ပြတ္သည္။ ဆရာႀကီးသည္ သဇင့္ႏုိ႔ေတြကုိ စုိ႔ရင္း စုိ႔ရင္း သဇင့္ညအိပ္ေဘာင္းဘီကုိ ခၽြတ္သည္။ သဇင့္ေပါင္တံႀကီးေတြက လံုးတုတ္သည္။ တင္းရင္းသည္။ ဆရာႀကီးက သဇင့္ေပါင္တံတုတ္တုတ္ႀကီးကုိ အထက္ေအာက္ပြတ္သပ္ၿပီး သဇင့္စပင္ဒါကုိ ခၽြတ္သည္။ သဇင္က အလုိက္သင့္ေနေပးသည္။ ဒူးထိသာ ခၽြတ္လုိက္သည္။ သဇင္က သူမေျခေထာက္ျဖင့္ တဖက္စီဆြဲခၽြတ္သြားသည္။ ထုိ႔ေနာက္ သဇင့္ေစာက္ဖုတ္ကုိ ပြတ္ေပးသည္။ သဇင္ထံမွ ညည္းသံေတြ ထြက္လာသည္။ ဆရာႀကီးသည္ သူ႔ေဘာင္းဘီကုိ ခၽြတ္ကာ လီးထုတ္လုိက္သည္။ ေနာက္ သဇင့္ကုိ ငံုစုပ္ခုိင္းသည္။ သဇင္သည္ ဆရာႀကီး၏ လီးကုိ ဆုပ္ကုိင္ကာ ကြင္းသံုးေလးခ်က္တုိက္ၿပီးေနာက္ ခပ္ဖြဖြေလး စငံုသည္။ ေနာက္ ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ ဖိသည္။ သဇင္ပါးစပ္ဟကာ လီးကုိ အဆံုးထိငံုသည္။ ၿပီးလွ်င္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ ဖိကာ ျပန္ထုတ္သည္။ သဇင္သည္ ဆရာႀကီးလီးကုိ အမ်ိဳးမ်ိဳးစုပ္ ေနသည္။ လွ်ာျဖင့္လည္း လထိပ္ကို ထိကာ လ်က္ေပးသည္။
“ေမွာက္အိပ္ေတာ့”
သဇင္က ကုတင္ေပၚ ေမွာက္အိပ္သည္။ အုိးႀကီးက စြင့္ကားေနသည္။ ဆရာႀကီးသည္ သဇင့္အုိးကုိ စံုကုိင္၍ လႈပ္ကာ ၿဖဲသည္။ ေနာက္ သဇင့္ေျခတဖက္ကုိ ကုတင္ေအာက္ ခ်လုိက္သည္။ ဖင္နဲ႔ ေစာက္ဖုတ္က တင္းရင္းစြာေပၚလာသည္။ ေစာက္ဖုတ္ႀကီးကလည္း ေဖာင္းေနသည္။ ဆရာႀကီးက သူ႔လီးျဖင့္ သဇင့္ေစာက္ဖုတ္နားေတ့လုိက္ၿပီး သဇင့္ဆံပင္ကုိ ဆြဲကာ မ်က္ႏွာကုိ ေနာက္သုိ႔ဆြဲလွည့္သည္။ သဇင္ကလည္း ေနာက္ကုိ ျပန္ၾကည့္သည္။ ဆရာႀကီးသည္ သဇင့္မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရင္း စလုိးသည္။ လီးေခါင္းျမဳတ္ေတာ့ သဇင္က အံႀကိတ္ကာ ခံမည့္ပံုေပါက္သည္။ မ်က္ႏွာေတာ့ နာသျဖင့္ နည္းနည္းညိဳးက်သလုိ ရွိသည္။
“အင့္”
ဆရာႀကီးက လီးေခါင္းထည့္ေတ့ၿပီး ေဆာင့္လုိးသျဖင့္ သဇင္က အင့္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ဆရာႀကီးက လီးျပန္ထုတ္ ျပန္ေဆာင့္သည္။ တခ်က္ခ်င္းစီ ေဆာင့္သည္။ ေဆာင့္ထည့္လုိက္တုိင္း သဇင္မွာ ေခါင္းေမာ့ကာ အင့္ခနဲ အင့္ခနဲ ျဖစ္ျဖစ္သြားသည္။
“မင္းေရွ႕ကေန စုပ္ခုိင္းေလ”
ဆရာႀကီးက အခြင့္ကုိ ေစာင့္ေနေသာ မုိက္ခဲအား ေျပာသည္။ မုိက္ခဲသည္ အကႌ်ကို အျမန္ခၽြတ္ကာ သဇင့္ကုတင္ေခါင္းရင္း သဇင့္ေရွ႕တြင္ ေပါင္ကားကာ ထုိင္ခ်ၿပီးသကာလ သဇင့္ေခါင္းကုိ ဆြဲေမာ့လုိက္သည္။ ေဆာင္းတြင္းျဖစ္ေသာ္လည္း သဇင့္နဖူးျပင္တြင္ ေခၽြးေတြ စုိ႔ေနသည္။ မုိက္ခဲက မ်က္ႏွာ နည္းနည္းဆြဲေမာ့ကာ လီးကုိကုိင္ၿပီး သဇင့္ပါးစပ္တည့္တည့္ေတ့လုိက္သည္။ သဇင္လည္း ပါးစပ္ဟေပးသည္။
“ရာရာစစ ေအာက္တန္းစား ေတာသားကမ်ား”
“ကိုယ္နဲ႔ တူသလား တန္သလား စဥ္းစား”
“နင့္ခပ္တဲ့ေရ ခ်ိဳးရမွာ သနသလုိလုိပဲ”
စသျဖင့္ သူ႔အား ႏွစ္ျပားမတန္ေအာင္ ေျပာခဲ့ဖူးေသာ ပါးစပ္အား လီးနဲ႔ထုိးခြင့္ရခဲ့ေပၿပီ။ ေက်နပ္လြန္းသျဖင့္ လီးႀကီးကုိ ပါးစပ္ထဲ တဆံုးထည့္လုိက္သည္။ ေနာက္ကေန ဆရာႀကီးက ေဆာင့္လုိးေနသျဖင့္ အထူးအေထြ လုိးေနစရာ မလုိဘဲ သဇင့္ပါးစပ္ထဲ လီးက အဝင္အထြက္ လုပ္ေနၿပီးသား ျဖစ္ေနသည္။ မုိက္ခဲက သဇင့္ဆံပင္ကုိ ကစားရင္း ဆရာႀကီးေဆာင့္လုိက္တုိင္း တုန္တုန္တက္ေသာ အုိးကုိ ၾကည့္ေနမိသည္။ တခါခါ ဆရာႀကီးေဆာင့္သျဖင့္ သဇင့္အုိးသည္ အတုန္ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မရပ္။ ထုိ႔အတူ သူ႔လီးကလည္း သဇင့္အာေခါင္ကုိ ထိသျဖင့္ သဇင္မွာ ေခ်ာင္းဆုိးလုလု ျဖစ္ရသည္။ မုိက္ခဲသည္ သဇင့္လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ေက်ာေပၚလက္ပုိက္ခုိင္းထားလုိက္သည္။ သဇင္သည္လည္း ေက်ာင္းသားမ်ားကုိ လက္ပုိက္ခုိင္းခဲ့သေလာက္ ခုေတာ့ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ လက္ပုိက္ေနရၿပီ။ မိုက္ခဲက သဇင္ပါးစပ္ထဲလီးကုိ အမ်ိဳးမ်ိဳးထုိးကစားသည္။ သဇင့္ေခါင္းကုိ နည္းနည္းဆြဲေစာင္း၍ ပါးေဘးကုိ ထုိးေစသည္။ ၿပီးလွ်င္ ပါးကုိ ပုတ္ကစားသည္။ ႏုိ႔ကုိလည္း အားပါးတရဆြဲသည္။ စိတ္ႀကိဳက္ဆုပ္နယ္ပစ္သည္။
“ေနရာခ်ိန္းမယ္”
ဆရာႀကီးက ေျပာသည္။ သူ ခုိးေႂကြခဲ့ရေသာ္လည္း သူ႔အေပၚ လဲ့မၾကည့္ခဲ့သည့္အျပင္ အၿငိဳးေတြျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ရက္ရက္စက္စက္ ေျပာခဲ့ေသာ ပါးစပ္ကုိ စိတ္ႀကိဳက္လုိးၿပီးေနာက္ တရြာလံုးရွိကာလသားတုိင္း တမ္းတစြဲလန္းေနေသာ သဇင့္ေစာက္ဖုတ္ကုိ လုိးဖုိ႔ခ်ိန္လုိက္သည္။ ဆရာႀကီးကေတာ့ သဇင့္ပါးစပ္ကုိ လုိးေနၿပီ။ သူက သဇင့္အုိးႀကီးကုိ အရင္ဆြဲကစားလုိက္ေသးသည္။ ဆရာႀကီးလုိးထားေသာ အေပါက္ေလး ျပန္စိေအာင္ ေစာင့္ၿပီးမွ ေတ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သူက ဆရာႀကီးေဖာက္ထားၿပီးသားမုိ႔ သိပ္ဆင္ျခင္စရာမလုိ ခပ္ရဲရဲပင္ ေဆာင့္ထည့္သည္။ ျပြတ္ခနဲအသံနဲ႔အတူ သဇင္၏ လီးငံုထားသည့္ၾကားမွ နာသည့္အသံက ျမည္လာသည္။ သဇင့္အုိးႀကီးကုိ ၾကည့္ရင္း မနားတမ္းတုန္ေနေအာင္ သူအဆက္မျပတ္ေဆာင့္လုိက္သည္။ ေနာက္ဆရာႀကီးသည္ သဇင့္ကုိ ကုတင္ကန္႔လန္႔ျဖတ္ ပက္လက္အိပ္ေစသည္။ ေခါင္းကုိေတာ့ ေအာက္ကုိ လွန္ခ်ထားေစသည္။ ကုတင္ေပၚတက္ကာ မုိက္ခဲက လုိးရသည္။ ဆရာႀကီးက သဇင္၏ ပက္လက္ေမာ့ေနေသာ မ်က္ႏွာကုိ ခြကာ ပါးစပ္ထဲ လီးကုိ ေျပာင္းျပန္ထည့္သည္။ သူက ကုတင္ေပၚကေန ေနရာမေရြ႕ေအာင္ သဇင့္ေပါင္ႏွစ္ဖက္ကုိ ထမ္းကာ ေဆာင့္လုိးသည္။ ဆရာက သဇင့္ေခါင္းကုိ ေပါင္ၾကားညႇပ္ကာ ပါးစပ္ထဲ လီးထည့္ထားသည္။ သူေဆာင့္လုိက္သည္ႏွင့္ ပါးစပ္က ကုိယ္တုိင္လုိးေပးသလုိ ျဖစ္ေနသည္။ သူနဲ႔ ဆရာေနရာေျပာင္းသည္။ သဇင့္ပါးစပ္ကုိ ေျပာင္းျပန္ဆက္လုိးေပးသည္။ ႏုိ႔ေတြမွာ အဆက္မျပတ္ တုန္ခါေနသည္။
“အား အား အား”
ဤနည္းျဖင့္ သူတုိ႔ခင္စီကုိ လုိးဖူးၿပီးသား ျဖစ္ရာ ပါးစပ္ကုိ ေျပာင္းျပန္လုိးလွ်င္ လရည္ကုိ ပါးစပ္ထဲ မထည့္သင့္ေၾကာင္း သိထားၿပီး ျဖစ္သျဖင့္ လီးထုတ္ကာ မ်က္ႏွာေပၚ အရင္ပန္းခ်သည္။ ေနာက္ ရပ္ဘတ္ေပၚလည္း ပန္းခ်သည္။
“မင္းက ခုထိ ျမန္ေနတုန္းပဲကြာ”
ဆရာႀကီးက ေျပာသည္။ ေနာက္ ဆရာႀကီးသည္ ကုတင္ေပၚထုိင္ကာ သဇင္ကုိ ေအာက္ကေနေစ၍ လီးဆက္စုပ္ေစသည္။ သဇင္သည္ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ လရည္ေတြစုိေနဆဲျဖစ္ေသာ္လည္း လီးကုိ ဆက္စုပ္ေနသည္။ စုပ္၍ ေမာေသာ္ ကြင္းထုသည္။ ထိပ္ကုိ လွ်ာဖ်ားနဲ႔ လ်က္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း စုပ္ခ်ရင္း ကြင္းတုိက္သည္။ ဆရာႀကီးက ဘယ္ေလာက္ကြင္းထုထု မၿပီးေသးပါ။ သဇင္က လက္ျဖင့္ကြင္းထုရင္း လျပြတ္ကုိ ငံုေပးသည္။ ေဂြးေစ့ကုိ တလံုးစီ ဆြဲစုပ္သည္။ ေဂြးေစ့စုပ္ၿပီးလွ်င္ ဆရာႀကီးေဂြးေစ့ေအာက္ကုိ လ်က္သည္။ ဖင္ေပါက္ကုိ လွ်ာဖ်ားနဲ႔ထိသျဖင့္ ဆရာႀကီးလည္း ဖီးတက္ပံုရသည္။ သဇင့္ကၽြမ္းခ်က္က လန္းထြက္ေနရာ ဆရာႀကီးမွာလည္း စြဲလန္းရသည္။ ခဏေနေတာ့ သဇင့္ပါးျပင္ကုိ ဆရာႀကီးက သူ႔လရည္ျဖင့္ အလွဆင္ေပးလုိက္သည္။ လရည္ပ်စ္ခၽြဲခၽြဲ တစိစိစီးက်လွ်က္ သဇင့္ပါးျပင္မွာ လွလုိ႔ေနသည္။ မီးေရာင္ေအာက္တြင္ လရည္ျဖင့္ လွေနေသာ သဇင့္မ်က္ႏွာကုိ ဆရာႀကီးက ဆံပင္ကုိ ဆြဲေမာ့လ်က္ ၾကည့္ေနသည္။
“ရွင္က ဘယ္သူလဲ”
ေကာင္းလုိက္သည့္ ေမးခြန္း။ ကိုယ့္ကုိ စိတ္တုိင္းက် လုိးလုိက္တဲ့သူကို လုိးၿပီးခါမွ ေမးသည္တဲ့။
“မုိက္ခဲ နင္က ဒီလုိဆုိေတာ့ မဆုိးဘူးပဲ”
သဇင္သည္ ဆရာႀကီး မေျဖသျဖင့္ မုိက္ခဲဘက္လွည့္ေျပာသည္။
“နင့္မ်က္ႏွာကုိ သုတ္လုိက္ဦး၊ ၿပီးရင္ နင့္ကို ျပန္လုိးဦးမွာ”
“လုိးရမွာေပါ့”
သဇင္က တစ္႐ႈးယူ၍ မ်က္ႏွာေပၚ လရည္ေတြကုိ သုတ္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ကုတင္ေပၚတြင္ ျပန္ထိုင္သည္။ ဆရာႀကီးသည္ သဇင့္ေစာက္ေမြးေလးကုိ ဆြဲကစားေနသည္။ သဇင့္ေစာက္ေမြးေလးက လွလွပပေလး အေပၚသို႔ ညီညီညာညာေထာင္တက္ေနသည္။ ထုိည ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ခ်ီဆြဲၿပီးသကာလ နံနက္ ႏွစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္တြင္ ျပန္လာခဲ့သည္။
“ေက်နပ္လား ေဟ့ေကာင္”
“မေျပာတတ္ေအာင္ပါပဲ ဆရာႀကီးရယ္”
“မင္းေတာင္ ေတာ္ေတာ္ အခ်ိန္ဆြဲတတ္ေနၿပီပဲ”
“ခင္စီသင္ထားေပးတယ္ေလဆရာ”
“ေအးေပါ့ကြာ၊ ငါက အပ်ိဳစင္ေလးမွ လုိးၾကည့္ခ်င္တာကြ၊ ဒီည နည္းနည္းသေဘာက်လုိ႔သာ သံုးခ်ီလံုးလုိးလုိက္တာ၊ ဒီေကာင္မလည္း အပ်ိဳမစစ္ဘူးကြာ၊ ဆရာမဆုိေတာ့ အပ်ိဳမ်ား စစ္မလားလုိ႔၊ ခုေခတ္ ဒီလုိဆရာမနဲ႔ ဒီလုိတပည့္နဲ႔ေတာ့ ပ်က္ပါၿပီကြာ”
“ဟုတ္လား၊ ကၽြန္ေတာ္က အပ်ိဳစစ္တယ္ ထင္ေနတာ၊ ေမးၾကည့္ရမလားဆရာ”
“စိတ္ဝင္စားရင္ ေမးၾကည့္ေပါ့ကြာ”
ေလးညအထိ သူတုိ႔ ႐ုိး႐ုိးပဲလုိးခဲ့ၾကၿပီး ငါးညေျမာက္ေတာ့ ခုိင္သဇင္ေခၚ သဇင္ေခၚ ဇင္အေၾကာင္းကို ေမးၾကည့္ျဖစ္သည္။
THE END
“နင္ေအာင့္ထား ေကာင္ေလး၊ ငါ့လ်ာ အစြမ္းျပေပးမယ္”
“ဟုတ္ မမ”
ဆရာႀကီးက ခုနက ခင္စီကုိ ေကာင္းေကာင္း လုိးၿပီးၿပီးၿပီမုိ႔ ေအးေဆး ေဆးလိပ္ထုိင္ေသာက္ေနသည္။
“နင္ ဖင္ေတာ့ မခံဖူးဘူး မလား”
ဆရာႀကီးက မလုိးခင္ ခင္စီကုိ ေမးသည္။
“အုိ ဖင္လိုးမလုိ႔ေပါ့၊ ခင္စီကေလ ခံၾကည့္ခ်င္ေနတာ၊ လုိးေပးမလား”
“နင့္ အဖုတ္ကုိလုိးေနတုန္း နင္ဖင္ယားလာရင္ ေျပာေလ”
ခင္စီက ထမီခၽြတ္ရင္း သူမအုိးကုိ ျပန္ပြတ္ကာ ဆရာႀကီးကုိ ၾကည့္သည္။
“ရွင္က လုိးမယ္ေျပာလုိ႔လား မသိဘူး၊ ဖင္ေတာင္ ေတာ္ေတာ္ယားေနၿပီ”
“ငါ့လီးေတာင္လာေအာင္ အရင္စုပ္ေလ ဒါဆုိ”
ခင္စီသည္ ေတာ္ေတာ္ေလး ဖင္ယားကာ ဖင္ေတာ္ေတာ္ အလုိးခံခ်င္ေနပံုရသည္။ ဆရာႀကီး ေဘာင္းဘီကုိ ခၽြတ္သည္။ အတြင္းခံပါ တခါတည္း ခၽြတ္သည္။ ဆရာႀကီးလီးက ခုမွ ေတာင္မလုိလုိ ရြယ္ကာ ရွိေသးသည္။ ခပ္ငုိက္ငုိက္ေလး ျဖစ္ေနသည္။ ခင္စီက လက္ျဖင့္ပင္ မကုိင္ဘဲ လ်ာျဖင့္ ငုိက္က်ေနေသာ လီးကုိ ပင့္လ်က္ကာ ငံုသည္။ လီးက ေပ်ာ့ေနေသးသျဖင့္ ခင္စီက အကုန္ငံုသည္။ အရင္းထိငံုသျဖင့္ ဆရာလေမြးေတြေၾကာင့္ ခင္စီမွာ အေဝးကေနၾကည့္လွွ်င္ ႏႈတ္ခမ္းေမြးေပါက္ေနသလုိ ျဖစ္ေနသည္။ ခင္စီေတာ္ေတာ္ဆြဲစုပ္သည္။ လီးႀကီး ခင္စီပါးစပ္ထဲ ျပည့္သိပ္လာသည္။ ခင္စီကလည္း သူမပါးစပ္ထဲ လီးႀကီး ျပည့္ေနသည့္တုိင္ မရရေအာင္ ငံုထားသည္။ ခင္စီမွာ ေတာ္ေတာ္ဆာေနသည္။ သူမေနာက္ျပန္ဆုတ္ေတာ့ လီးက အေခ်ာင္းလုိက္ သူမပါးစပ္ထဲ ရွိေနသည္။ ခင္စီက ပါးစပ္ျဖင့္ ကြင္းတုိက္ေပးသည္။ ဆရာႀကီးက ခင္စီေခါင္းကုိ ဆြဲေမာ့ကာ လီးကုိ ထုတ္သည္။ လျပြတ္ကုိ ကုိင္ထည့္ေပးေတာ့ ခင္စီက လျပြတ္ကုိ စုပ္ေပးသည္။ လျပြတ္ကုိ ျပြတ္ခနဲ တလံုးၿပီး တလံုးငံုသည္။ ဆရာႀကီးက ေပါင္နည္းနည္းကားေပးေတာ့ ခင္စီက လျပြတ္ေအာက္ပုိင္း ဖင္ေပါက္အနားတဝုိက္ကုိ လ်က္ေပးသည္။ ဆရာႀကီးကလည္း သေဘာက်သျဖင့္ ခင္စီဆံပင္ကုိ ခပ္တင္းတင္းဆြဲကာ မ်က္ႏွာကုိ ေမာ့သည္။ ခင္စီပါးစပ္ထဲကုိ တံေတြးေထြးထည့္သည္။ ခင္စီက ဆရာႀကီးလျပြတ္ကုိ ကုိင္ရင္းရယ္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ လီးေပၚတံေတြးေထြးခ်သည္။ လီးတေခ်ာင္းလံုး တံေတြးမ်ား စုိသြားသည္။ ခင္စီက ထုိတံေတြးမ်ားကုိ ျပန္လ်က္ေပးသည္။ ဆရာႀကီးလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး ေတာင္ေနၿပီျဖစ္သျဖင့္ ခင္စီကုိ တြန္းလဲလုိက္သည္။ ခင္စီလည္း လဲလဲခ်င္း ဖင္ဗူးေတာင္းေထာင္ ကုန္းေပးသည္။ ဆရာႀကီးသည္ ခင္စီအုိးကုိ ေလးငါးခ်က္ရုိက္သည္။ ခင္စီက ေနာက္ျပန္လွည့္ၾကည့္ရင္း အ႐ုိက္ခံရတုိင္း ေအာ္ညည္းသည္။ ခင္စီလက္ လက္ေခ်ာင္းေပၚ တံေတြးေထြး၍ သူ႔ဖင္ သူျပန္သုတ္သည္။ ဆရာႀကီးလည္း တံေတြးစုိေနေသာ လီးျဖင့္ ခင္စီလက္ကုိ ဆြဲဖယ္လုိက္သည္။ ၿပီးလွ်င္ လီးကုိ ဖင္ထဲ စုိက္ထည့္လုိက္သည္။ လီးေခါင္းခ်က္ခ်င္း ျမဳပ္သြားသည္။
“အား မုိက္တယ္ ေဆာင့္လုိက္စမ္း”
ခင္စီသည္ ဖင္အလုိးခံရ၍ ေတာ္ေတာ္ေက်နပ္ေနသည္။ ဖင္ကုိ အစြမ္းကုန္ ဟေပးထားသည္။ ဆရာႀကီးကလည္း ဖင္လုိးရသည့္ အရသာကုိ ေတာ္ေတာ္ေတြ႕ေနသျဖင့္ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းပင္ ေဆာင့္ထည့္သည္။ တခ်က္ေဆာင့္လုိက္သည္ႏွင့္ လီးက တဝက္ေလာက္ဝင္သည္။ ခင္စီက နာလည္းနာ ေကာင္းလည္းေကာင္း ျဖစ္ပံုရသည္။
“အား ေဆာင့္ အား နာတယ္ အား ေဆာင့္”
ေဆာင့္ခ်က္ေတြ မ်ားလာေတာ့ လီးက အဆံုးထိျမဳပ္သည္။ ခင္စီလည္း ဆက္ေအာ္ျမဲေအာ္သည္။ ဆယ္မိနစ္ေလာက္ရွိသည္။ ခင္စီမွာ ေခၽြးေတြရႊဲလ်က္ ရွိသည္။ ဆရာႀကီးသည္ လီးကုိ ခ်က္ခ်င္းျမန္ျမန္ထုတ္ၿပီး ခင္စီကုိ စုပ္ခုိင္းသည္။ ခင္စီလည္း စုပ္ေပးသည္။ ဆရာႀကီးက ပါးစပ္ကုိ နည္းနည္းလုိးေသးသည္။ ၿပီးသည္ႏွင့္ ခင္စီကုိ တေစာင္းအိပ္ခုိင္းကာ ဖင္တျခမ္းကုိ တေစာင္းတြန္းၿပီး ေဘးကေန စုိက္ခ်သည္။ ခင္စီမွာ ေကာ့ကာ ညည္းသည္။ အုိးတျခမ္းကုိ တြန္းကာ ဆက္လုိးသည္။ ေဆာင့္လုိက္တုိင္း ဖင္တျခမ္းက တုန္တုန္သြားသည္။ ခင္စီမွာလည္း ေကာင္းလြန္းလုိ႔လားမသိ။ မ်က္လံုးေလးမွိတ္ၿပီး တအင္းအင္းညည္းကာ ခံေပးသည္။ ဇိမ္ခံေနေသာ ခင္စီကုိ ထပ္ေအာ္ရေအာင္ ဆရာႀကီးက လုပ္သည္။ ကြပ္ပ်စ္က တေပေလာက္ျမင့္သည္။ ခင္စီကုိ အေပၚတြင္ေန၍ လက္ကုိ ေအာက္ကုိ ေထာက္ခုိင္းသည္။ ခင္စီမွာ ဖင္က မုိးေပၚ ေထာင္ေနသည္။ ေခါင္းက ေအာက္စုိက္က်ေနသည္။ ဆရာႀကီးသည္ ေျမေပၚ ေျခတဖက္ ကြတ္ပ်စ္ေပၚ ေျခတဖက္ေထာက္ကာ လီးကုိ ေအာက္စုိက္ခ်ၿပီး ခင္စီေခါင္းကုိ ခြလ်က္လုိးသည္။ လုိးရင္း အစက ခင္စီလက္ေထာက္ႏုိင္ေသာ္လည္း ေနာက္ မေထာက္ႏုိင္ေတာ့။ လုိးခ်က္ကလည္း ျပင္းသျဖင့္ ခင္စီမွာ ေခါင္းနဲ႔ ေျမႀကီး တုိက္ေနသည္။ ဆရာႀကီးကလည္း ဆက္ဆက္ကာ လုိးသည္။ ေနာက္ လုိးရင္း ခင္စီေခါင္းလည္း မေထာက္ႏုိင္ေတာ့သျဖင့္ ပါးျပင္နဲ႔ ေျမႀကီး စုိက္ကပ္လ်က္ရွိသည္။ အသက္႐ႈလုိက္တုိင္း ေျမႀကီးေတြက ဖုန္မႈန္႔မ်ားျဖစ္ေနသျဖင့္ ေထာင္းခနဲ ထသည္။ ဆံပင္ေတြလည္း ဖားယားက်ေနသျဖင့္ ဆရာႀကီးက ဆံပင္ေတြကုိ နင္းထားျပန္ရာ ဆံပင္ေတြလည္း ဖုန္ေတြအလိမ္းလိမ္း ျဖစ္ေနသည္။ ခင္စီသည္ ဘာကုိမွ ဂ႐ုမစုိက္အား။ ဖင္ခံရ၍ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ ခံေပးသည္။ မ်က္ႏွာက ေအာက္စုိက္ခ်ေနသျဖင့္ ႏုိ႔ေတြလည္း ေအာက္သုိ႔ အလွန္လုိက္ က်သည္။ သူမ၏ ခဲအုိ ေကာင္းမႈေၾကာင့္ အံုန႔ဲက်င္းနဲ႔ ႀကီးထြားလွေသာ ႏုိ႔မွာလည္း ဖုန္ေတြေပလ်က္ ရွိသည္။ အေတာ္ၾကာေတာ့ ဆရာႀကီးၿပီးေလသည္။ ဆရာႀကီးသည္ လရည္ကုိ ခင္စီပါးျပင္ႏွစ္ဖက္စီသုိ႔ ပန္းထုတ္သည္။ လီးရည္က မ်ားသျဖင့္ ေအာက္သို႔လည္း စီးက်သည္။ လရည္နဲ႔ ဖုန္နဲ႔မုိ႔ ခင္စီပါးျပင္က လွေနသည္။ ဆရာႀကီးသည္ ခင္စီအား ျပန္လ်က္ခုိင္းသည္။ ခင္စီကလည္း ဖုန္ေတြေပေနေသာ လရည္ကုိ လက္ျဖင့္ သပ္ယူကာ လ်က္သည္။ ႏုိ႔ကလည္း ေတာ္ေတာ္ႀကီးရာ ႏုိ႔တြင္ ေပက်ံေနေသာ လရည္ကုိ ႏုိ႔အားပင့္၍ ျပန္လ်က္သည္။ ဆရာႀကီး အားရပါးရ လုိးေနေသည္ကုိ ေဘးတြင္ ေငးၾကည့္ေနေသာ မိုက္ခဲလည္း လီးတျပင္ျပင္နဲ႔ ရွိရာ ဖင္ခံရ၍ ေက်နပ္ေနေသာ ခင္စီမွာ မုိက္ခဲကုိလည္း ေက်နပ္ေအာင္ လုပ္ေပးခ်င္သည္။
“နင္ေအာင့္ထား ေကာင္ေလး၊ ငါ့လ်ာ အစြမ္းျပေပးမယ္”
“ဟုတ္ မမ”
ကြတ္ပ်စ္ေပၚတြင္ ေျခကုိ ေအာက္ခ်၍ ထုိင္ေပးသည္။ ခင္စီက ေျမႀကီးေပၚတြင္ ဒူးေထာက္ထုိင္ၿပီးသကာလ သူ႔ေပါင္ၾကားထဲ ဝင္ကာ မုိက္ခဲလီးကုိ ကၽြမ္းက်င္စြာ စုပ္ေပးေလသည္။ မုိက္ခဲမွာ အစက လက္ေနာက္ပစ္၍ ဇိမ္ခံေသာ္လည္း စုပ္အားေကာင္းလွေသာ ခင္စီေၾကာင့္ ခင္စီေခါင္းကုိ ကုိင္ကာ ေဆာင့္ခ်မိေတာ့သည္။ ၿပီးသည့္အခါလည္း ခင္စီပါးစပ္ထဲတြင္ ၿပီးထည့္လုိက္ရသျဖင့္ မုိက္ခဲမွာ ခင္စီကုိ လီးအစုပ္လုိက္ ေပါင္ၾကားထဲ ေတာ္ေတာ္ၾကာဖက္ထားမိသည္။
စပါးေတြ ဝင္းမွည့္လာသည္။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျပ၍ စပါးခင္းသုိ႔ ေန႔စဥ္မျပတ္လာခဲ့ေသာ ခင္စီတေယာက္ စပါးရိတ္သိမ္းခ်ိန္တြင္ အမ်ားႏွင့္ လာရမည္မုိ႔ တေယာက္တည္း မလာႏုိင္ေတာ့။ မုိက္ခဲကလည္း သံုးလနီးပါး ခင္စီထံမွ ပညာကုန္ရလုိက္သည္။ ခင္စီကလည္း ခဲအုိတုိ႔၏ အသင္အျပႏွင့္ မုိက္ခဲကုိ ဆက္လက္၍ ပညာျဖန္႔ေဝသည္။ ဆရာႀကီးက တေန႔တခ်ီမွ်သာ ဆြဲေသာ္လည္း ခင္စီက မေက်နပ္။ ခင္စီက ႏွစ္ခ်ီသံုးခ်ီ လုိခ်င္သည္။ ဒါကုိ မုိက္ခဲက ျဖည့္ဆည္းေပးသည္။ ဆရာႀကီးထံမွ ပညာႏွင့္ ခင္စီထံမွ ပညာေပါင္း၍ ေတာ္ေတာ္ေလး ေကာင္းစားလာေသာ မုိက္ခဲမွာ ခင္စီကုိ ႐ုိးအီလာသလုိ ရွိစဥ္ လမ္းခြဲရန္ အေၾကာင္းဖန္လာသမုိ႔ ခင္စီအား သူတုိ႔ႏွစ္ေယာက္ကုိ ေမ့ပစ္ဖို႔ အမိန္႔ေပးလုိက္ေလေတာ့သည္။
“ဆရာႀကီး က်ေနာ္ေတာ့ အသစ္ေလးေတြ စမ္းၾကည့္ခ်င္သဗ်ာ”
“ငါတုိ႔ ပုိက္ဆံ ရွာရဦးမယ္ေလ”
“ပုိက္ဆံလည္းရွာ မိန္းမေတြနဲ႔လည္း ေပ်ာ္ရင္းေပ့ါ ဆရာႀကီး”
“မင္းေတာ့ အ႐ူးအမဲသားေကၽြးမိသလုိျဖစ္ေနၿပီ”
“အခု စာသင္ေက်ာင္းက ရြာကပုိင္တဲ့ ေတာအုပ္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္နီးတယ္ဆရာ၊ ၿပီးေတာ့ ေတာအုပ္က နတ္ႀကီးတယ္လုိ႔ ရြာသားေတြက ယံုၾကၿပီးေတာ့ ဘယ္သူမွ အေရးမႀကီးဘဲ ေတာအုပ္ထဲ မဝင္ဘူးဆရာ၊ ေတာအုပ္ထဲမွာ သူတုိ႔ တဲတလံုးေဆာက္ထားတယ္၊ အဲဒီတဲထဲမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေနၿပီး ညညဆုိ ဆရာမေလးကုိ သြားဖုတ္မယ္ေလဆရာ”
“မင္းအစီအစဥ္နဲ႔ မင္းေတာ့ ဟုတ္ေနတာပဲ၊ ေနပါဦး ဆရာမက ေျခာက္ေယာင္ေတာင္ရွိတာ၊ ဘယ္တေယာက္ကုိတုန္း မင္းက”
“အင္ ဆရာမေျခာက္ေယာက္ရွိတာ ဆရာႀကီးက ဘယ္လုိလုပ္ သိတာလဲ”
“ေရာ ခက္ၿပီ။ ဒီေခတ္မွာ ေယာက်္ားေတြဟာ ဆရာမလုပ္ၾကေတာ့ ဆရာဆုိတာ မရွိေတာ့ဘူးကြ၊ မိန္းကေလးေတြပဲ ဆရာမ လုပ္ၾကတာ။ ဘြဲ႕ရၿပီး ဘာလုပ္ရမွန္း မသိတဲ့ မိန္းကေလးေတြ တပံုႀကီး ဆုိပါေတာ့ကြာ။ အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ေနေတာ့ ဆရာမပဲ အလုပ္က လြယ္တာကုိး။ ဒါေၾကာင့္ ဆရာမခ်ည္းပဲ ရွိတာကုိ သိတာ။ ေျခာက္ေယာက္ဆုိတာကေတာ့ကာ တေက်ာင္းမွာ ပံုမွန္အားျဖင့္ တတန္းတေယာက္ရယ္၊ အေထြေထြရယ္ဆုိမွေတာ့ ေျခာက္ေယာက္ေပၚကြာ”
“ဟီး ဆရာႀကီးက သိပ္ေတာ္တာပဲ၊ ဒါေၾကာင့္ ဆရာႀကီး ျဖစ္ေနတာ ေနမွာ”
“မင္း ေျမႇာက္လည္း ငါမေျမာက္ပါဘူး”
“ဟဲဟဲ သိပါတယ္ခင္ဗ်၊ က်ေနာ္က တျခားဆရာမေတြကုိ မႀကိဳက္ဘူးဆရာ၊ ရြာသူႀကီးက ေရလုိရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ခပ္ခုိင္းပါလုိ႔ ဆရာမေတြကုိ မွာထားတယ္ေလ။ အဲဒီမွာ တျခားဆရာမေတြကေတာ့ ဘာမွ မထူးျခားေပမယ့္ ဒီဆရာမက ကၽြန္ေတာ့္ကုိ နည္းနည္း႐ြံသလုိလုိမ်ိဳးရွိတယ္ဆရာ၊ သူကလည္း ေခ်ာတာကုိး၊ ဒါေၾကာင့္ လွတဲ့သူဟာ မာနႀကီးသလားဆုိတာေတာ့ မသိဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ေလ သူ႔ကုိ ေရသာခတ္ေပးေနရတာ၊ ဒီေလာက္လွရက္သားနဲ႔ ငါ့ကုိ မတူသလုိ မတန္သလုိကြာဆုိၿပီး လုိးသတ္ပစ္ခ်င္တာပဲ ဆရာ”
“မင္းကေတာ့ ႀကံဖန္ပစ္မွားတတ္တဲ့ေကာင္၊ မင္းအစီအစဥ္ဆုိေတာ့ မင္းဆြဲေပါ့”
မုိက္ခဲသည္ တခါက ရြာခုိင္းဖတ္ျဖစ္ခဲ့ၿပီး မိမိကုိယ္ကုိ ေသေၾကာင္းၾကံသည္အထိ စိတ္ညစ္ရေလာက္ေသာ ဒုကၡမ်ား ရွိေသာေၾကာင့္ သူ႔အစီအစဥ္အတြက္ ေသခ်ာကုိ ေရးဆြဲေနေလသည္။
“မင္းဆရာမ နာမည္က ဘယ္လုိတဲ့လဲကြ”
ဆရာႀကီးကေတာ့ ေအးေဆးျဖစ္ေနသည္။ သူ႔ထံတြင္ ေဆးအိတ္တအိပ္ႏွင့္ ဆုိလာျပား ဖုန္း၊ အုိင္ပက္စသည္ထည့္ထားေသာ အိတ္တလံုးပါသည္။
“ခုိင္သဇင္တဲ့ဆရာ သဇင္လုိ႔ပဲ ေခၚၾကတယ္ သူ႔ကုိယ္သူေတာ့ ဇင္ တစ္လံုးပဲ ေခၚတယ္ဆရာရဲ႕”
“ဟား ဟား ဟား နာမည္ကေတာ့ လွသားပဲ ဇင္ ဟား ဟား ဇင္ ဇင္”
“ဆရာသူ႔ကုိေတြ႕ရင္ လူလည္းလွတယ္ဆုိတာ ဆရာသိမွာပါဆရာ၊ ဟုိ ဗြီဒီယုိထဲမွာဆုိ သရဲမအျဖစ္ သ႐ုပ္ေဆာင္ေလ့ရွိတဲ့ မင္းသမီးကုိယ္လံုး ကုိယ္ဖန္မ်ိဳး ဆရာရဲ႕”
“ေျပာေပါ့ကြာ”
ဆရာႀကီးက တဟား ဟား ရယ္ေနသည္။ လူေျခတိတ္ခ်ိန္ ျဖစ္သည့္ ည ၁၀ နာရီမွ သြားမည္ဆုိသျဖင့္ မုိက္ခဲတေယာက္ ေတာ္ေတာ္ေနရခက္ ထိုင္ရခက္ျဖစ္ေနသည္။ ဇင္၏ အလွအပကုိ စိတ္ကူးယဥ္မိသည္။ အုိးႀကီးက ဟီးထေနသည္။ ရင္သားကလည္း မုိ႔ေမာက္ေနသည္။ ကုိယ္လံုးကုိယ္ဖန္ကလည္း သြယ္လ်သည္။ ဆံပင္ကလည္း ခါးအထိရွည္သည္။ အသားကလည္း ေဖြးသည္။ မ်က္ဝန္းေလးက ဝုိင္းစက္စက္။ ႏႈတ္ခမ္းေတြက အေပၚႏႈတ္ခမ္းပါးၿပီး ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းထူထူေလး။ ၿပံဳးလုိက္လွ်င္ ဘယ္ဘက္တြင္ ပါးခ်ိဳင့္လုိေယာင္ေယာင္က ေပၚသည္။ ေစာက္ဖုတ္က ဘယ္လုိေနမွာပါလိမ့္။ လုိးလုိက္လွ်င္ ဘယ္လုိေလး ေအာ္မွာပါလိမ့္။
“လာသြားရေအာင္”
နာရီတၾကည့္ၾကည့္နဲ႔ လုပ္ေနေသာ ကၽြန္ေတာ့္အား ဆရာႀကီးက စိတ္မရွည္ေတာ့သျဖင့္ေခၚသည္။ မတ္ေတာ့တင္းေနၿပီ။ ေလာကႀကီးကလည္း တိတ္ဆိတ္ေနသည္။ ဆရာမအိမ္ေရာက္ေတာ့ ဆုိလာမီးေလး လင္းေနသည္။ ေျခသံလံုေအာင္ ေလွ်ာက္ရင္း အနားကပ္သည္။ ဆရာမက မီးဖြင့္ၿပီး အိပ္ေနၿပီ။ တံခါးက ခတ္ထားသည္။ ဆရာႀကီးက အိမ္ေလးဘက္ေလးနား ရပ္၍ ဂါထာတစ္ပုဒ္ရြတ္ကာ တံခါးေခါက္လုိက္ရာ ခဏေနေတာ့ ခုိင္သဇင္က တံခါးလာဖြင့္သည္။ အိပ္ေပ်ာ္ကာစ ျဖစ္သျဖင့္ အိပ္မႈံစံုဝါးျဖစ္ေနသည္။ အနီေရာင္သန္းေသာ ပန္းေရာင္ညအိပ္ဝတ္စံုကို ဝတ္ထားသျဖင့္ ကပုိက႐ုိေလး ျဖစ္ေနသည္။ သနပ္ခါးကုိလည္း မႈံမႈံေလး လူးထားရာ ညျဖစ္သည့္အတြက္ေၾကာင့္လား မသိ။ ေတာ္ေတာ့ကုိ လွသည္။
“ဘာလဲဟင္”
အိမ္ထဲေရာက္ေတာ့ ဇင္က ေမးသည္။ သူတုိ႔ဝင္ၿပီးေတာ့ တံခါးကုိ ျပန္ခ်က္ခ်လုိက္သည္။
“အိပ္ယာထဲ သြားေျပာရေအာင္ေလ”
ဆရာႀကီးအစြမ္း အံ့မခန္းဟု ဆုိရေပလိမ့္မည္။ မာနႀကီးေသာ ခက္ထန္ေသာ ဇင္သည္ ဘာမွမေျပာ အိပ္ယာခန္းသုိ႔ ခန္းစီးစေလး ဖယ္ကာ ဝင္သြားသည္။ ေနက္ကေန လႈပ္တုတ္ လႈပ္တုတ္ သဇင္၏အုိးႀကီးကုိၾကည့္ၿပီး ဆရာႀကီးလည္း စိတ္ပါလာဟန္ ရွိသည္။ သဇင္က ကုတင္ေပၚ ထုိင္ေနသည္။ ဆရာႀကီးက သဇင္ေဘးဝင္ထုိင္၍ ဖက္လုိက္သည္။ ပါးကုိ နမ္းသည္။ သဇင္က ၿငိမ္၍ အနမ္းခံသည္။ ဆရာႀကီးက ရင္ခြင္ထဲ ဆြဲထည့္ကာ ပါးကို ဆက္နမ္းသည္။ သဇင္သည္ မိမိခ်စ္သူက မိမိကုိ နမ္းေနသည့္အလား ပါးကုိ ထုိးေပးသည္။ ဆရာႀကီးက သဇင္ႏႈတ္ခမ္းကုိ လက္မျဖင့္ အသာဖိသည္။ သဇင္က လက္မကုိ စုပ္သည္။ ဆရာႀကီးသည္ သဇင့္ႏႈတ္ခမ္းကုိ စုပ္နမ္းသည္။ သဇင္ကလည္း ျပန္နမ္းသည္။ မိုက္ခဲက ေဘးကေန ခံုတခံုယူထုိင္ကာ ၾကည့္ေနရသည္။
“အက်ႌခၽြတ္ေပးဦးေလ”
ဆရာႀကီးက သဇင့္ႏုိ႔ေတြကုိ ပြတ္ရင္းေျပာသည္။ သဇင္ၾကယ္သီးေတြကုိ ျဖဳတ္ေပးသည္။ ဆရာႀကီးက ခၽြတ္ခ်လုိက္သည္။ ေဆာင္းဦးေပါက္ျဖစ္ေသာ္လည္း ေဒသရာသီက ပူအုိက္ေသာ ရာသီမုိ႔ အေအးဒဏ္က ေအးေဆးျဖစ္ေနသည္။ ဆရာႀကီးသည္ သဇင့္ေဘာ္လီကုိ ကၽြမ္းက်င္စြာ ခၽြတ္လုိက္သည္။ သဇင့္ႏုိ႔ေတြက ေတာ္ေတာ္ႀကီးသည္။ ခုန ေဘာ္လီနဲ႔တုန္းက သိပ္မထင္ရေသာ္လည္း အံုကေတာ္ေတာ္ႀကီးသည္။ စြင့္လည္းစြင့္ကားသည္။ ဆရာႀကီးက သဇင့္ႏုိ႔ကုိ ေအာက္က ပင့္တင္ကာ ႏုိ႔သီးကုိ စို႔သည္။ သဇင္က ဆရာႀကီးေက်ာကုိ ပြတ္သည္။ ဆရာႀကီးသည္ သဇင့္ႏုိ႔ေတြကုိ စုိ႔ရင္း စုိ႔ရင္း သဇင့္ညအိပ္ေဘာင္းဘီကုိ ခၽြတ္သည္။ သဇင့္ေပါင္တံႀကီးေတြက လံုးတုတ္သည္။ တင္းရင္းသည္။ ဆရာႀကီးက သဇင့္ေပါင္တံတုတ္တုတ္ႀကီးကုိ အထက္ေအာက္ပြတ္သပ္ၿပီး သဇင့္စပင္ဒါကုိ ခၽြတ္သည္။ သဇင္က အလုိက္သင့္ေနေပးသည္။ ဒူးထိသာ ခၽြတ္လုိက္သည္။ သဇင္က သူမေျခေထာက္ျဖင့္ တဖက္စီဆြဲခၽြတ္သြားသည္။ ထုိ႔ေနာက္ သဇင့္ေစာက္ဖုတ္ကုိ ပြတ္ေပးသည္။ သဇင္ထံမွ ညည္းသံေတြ ထြက္လာသည္။ ဆရာႀကီးသည္ သူ႔ေဘာင္းဘီကုိ ခၽြတ္ကာ လီးထုတ္လုိက္သည္။ ေနာက္ သဇင့္ကုိ ငံုစုပ္ခုိင္းသည္။ သဇင္သည္ ဆရာႀကီး၏ လီးကုိ ဆုပ္ကုိင္ကာ ကြင္းသံုးေလးခ်က္တုိက္ၿပီးေနာက္ ခပ္ဖြဖြေလး စငံုသည္။ ေနာက္ ႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ ဖိသည္။ သဇင္ပါးစပ္ဟကာ လီးကုိ အဆံုးထိငံုသည္။ ၿပီးလွ်င္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္းႏႈတ္ခမ္းျဖင့္ ဖိကာ ျပန္ထုတ္သည္။ သဇင္သည္ ဆရာႀကီးလီးကုိ အမ်ိဳးမ်ိဳးစုပ္ ေနသည္။ လွ်ာျဖင့္လည္း လထိပ္ကို ထိကာ လ်က္ေပးသည္။
“ေမွာက္အိပ္ေတာ့”
သဇင္က ကုတင္ေပၚ ေမွာက္အိပ္သည္။ အုိးႀကီးက စြင့္ကားေနသည္။ ဆရာႀကီးသည္ သဇင့္အုိးကုိ စံုကုိင္၍ လႈပ္ကာ ၿဖဲသည္။ ေနာက္ သဇင့္ေျခတဖက္ကုိ ကုတင္ေအာက္ ခ်လုိက္သည္။ ဖင္နဲ႔ ေစာက္ဖုတ္က တင္းရင္းစြာေပၚလာသည္။ ေစာက္ဖုတ္ႀကီးကလည္း ေဖာင္းေနသည္။ ဆရာႀကီးက သူ႔လီးျဖင့္ သဇင့္ေစာက္ဖုတ္နားေတ့လုိက္ၿပီး သဇင့္ဆံပင္ကုိ ဆြဲကာ မ်က္ႏွာကုိ ေနာက္သုိ႔ဆြဲလွည့္သည္။ သဇင္ကလည္း ေနာက္ကုိ ျပန္ၾကည့္သည္။ ဆရာႀကီးသည္ သဇင့္မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရင္း စလုိးသည္။ လီးေခါင္းျမဳတ္ေတာ့ သဇင္က အံႀကိတ္ကာ ခံမည့္ပံုေပါက္သည္။ မ်က္ႏွာေတာ့ နာသျဖင့္ နည္းနည္းညိဳးက်သလုိ ရွိသည္။
“အင့္”
ဆရာႀကီးက လီးေခါင္းထည့္ေတ့ၿပီး ေဆာင့္လုိးသျဖင့္ သဇင္က အင့္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ ဆရာႀကီးက လီးျပန္ထုတ္ ျပန္ေဆာင့္သည္။ တခ်က္ခ်င္းစီ ေဆာင့္သည္။ ေဆာင့္ထည့္လုိက္တုိင္း သဇင္မွာ ေခါင္းေမာ့ကာ အင့္ခနဲ အင့္ခနဲ ျဖစ္ျဖစ္သြားသည္။
“မင္းေရွ႕ကေန စုပ္ခုိင္းေလ”
ဆရာႀကီးက အခြင့္ကုိ ေစာင့္ေနေသာ မုိက္ခဲအား ေျပာသည္။ မုိက္ခဲသည္ အကႌ်ကို အျမန္ခၽြတ္ကာ သဇင့္ကုတင္ေခါင္းရင္း သဇင့္ေရွ႕တြင္ ေပါင္ကားကာ ထုိင္ခ်ၿပီးသကာလ သဇင့္ေခါင္းကုိ ဆြဲေမာ့လုိက္သည္။ ေဆာင္းတြင္းျဖစ္ေသာ္လည္း သဇင့္နဖူးျပင္တြင္ ေခၽြးေတြ စုိ႔ေနသည္။ မုိက္ခဲက မ်က္ႏွာ နည္းနည္းဆြဲေမာ့ကာ လီးကုိကုိင္ၿပီး သဇင့္ပါးစပ္တည့္တည့္ေတ့လုိက္သည္။ သဇင္လည္း ပါးစပ္ဟေပးသည္။
“ရာရာစစ ေအာက္တန္းစား ေတာသားကမ်ား”
“ကိုယ္နဲ႔ တူသလား တန္သလား စဥ္းစား”
“နင့္ခပ္တဲ့ေရ ခ်ိဳးရမွာ သနသလုိလုိပဲ”
စသျဖင့္ သူ႔အား ႏွစ္ျပားမတန္ေအာင္ ေျပာခဲ့ဖူးေသာ ပါးစပ္အား လီးနဲ႔ထုိးခြင့္ရခဲ့ေပၿပီ။ ေက်နပ္လြန္းသျဖင့္ လီးႀကီးကုိ ပါးစပ္ထဲ တဆံုးထည့္လုိက္သည္။ ေနာက္ကေန ဆရာႀကီးက ေဆာင့္လုိးေနသျဖင့္ အထူးအေထြ လုိးေနစရာ မလုိဘဲ သဇင့္ပါးစပ္ထဲ လီးက အဝင္အထြက္ လုပ္ေနၿပီးသား ျဖစ္ေနသည္။ မုိက္ခဲက သဇင့္ဆံပင္ကုိ ကစားရင္း ဆရာႀကီးေဆာင့္လုိက္တုိင္း တုန္တုန္တက္ေသာ အုိးကုိ ၾကည့္ေနမိသည္။ တခါခါ ဆရာႀကီးေဆာင့္သျဖင့္ သဇင့္အုိးသည္ အတုန္ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မရပ္။ ထုိ႔အတူ သူ႔လီးကလည္း သဇင့္အာေခါင္ကုိ ထိသျဖင့္ သဇင္မွာ ေခ်ာင္းဆုိးလုလု ျဖစ္ရသည္။ မုိက္ခဲသည္ သဇင့္လက္ႏွစ္ဖက္ကုိ ေက်ာေပၚလက္ပုိက္ခုိင္းထားလုိက္သည္။ သဇင္သည္လည္း ေက်ာင္းသားမ်ားကုိ လက္ပုိက္ခုိင္းခဲ့သေလာက္ ခုေတာ့ကုိယ္ကုိယ္တုိင္ လက္ပုိက္ေနရၿပီ။ မိုက္ခဲက သဇင္ပါးစပ္ထဲလီးကုိ အမ်ိဳးမ်ိဳးထုိးကစားသည္။ သဇင့္ေခါင္းကုိ နည္းနည္းဆြဲေစာင္း၍ ပါးေဘးကုိ ထုိးေစသည္။ ၿပီးလွ်င္ ပါးကုိ ပုတ္ကစားသည္။ ႏုိ႔ကုိလည္း အားပါးတရဆြဲသည္။ စိတ္ႀကိဳက္ဆုပ္နယ္ပစ္သည္။
“ေနရာခ်ိန္းမယ္”
ဆရာႀကီးက ေျပာသည္။ သူ ခုိးေႂကြခဲ့ရေသာ္လည္း သူ႔အေပၚ လဲ့မၾကည့္ခဲ့သည့္အျပင္ အၿငိဳးေတြျဖစ္ေပၚလာေအာင္ ရက္ရက္စက္စက္ ေျပာခဲ့ေသာ ပါးစပ္ကုိ စိတ္ႀကိဳက္လုိးၿပီးေနာက္ တရြာလံုးရွိကာလသားတုိင္း တမ္းတစြဲလန္းေနေသာ သဇင့္ေစာက္ဖုတ္ကုိ လုိးဖုိ႔ခ်ိန္လုိက္သည္။ ဆရာႀကီးကေတာ့ သဇင့္ပါးစပ္ကုိ လုိးေနၿပီ။ သူက သဇင့္အုိးႀကီးကုိ အရင္ဆြဲကစားလုိက္ေသးသည္။ ဆရာႀကီးလုိးထားေသာ အေပါက္ေလး ျပန္စိေအာင္ ေစာင့္ၿပီးမွ ေတ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သူက ဆရာႀကီးေဖာက္ထားၿပီးသားမုိ႔ သိပ္ဆင္ျခင္စရာမလုိ ခပ္ရဲရဲပင္ ေဆာင့္ထည့္သည္။ ျပြတ္ခနဲအသံနဲ႔အတူ သဇင္၏ လီးငံုထားသည့္ၾကားမွ နာသည့္အသံက ျမည္လာသည္။ သဇင့္အုိးႀကီးကုိ ၾကည့္ရင္း မနားတမ္းတုန္ေနေအာင္ သူအဆက္မျပတ္ေဆာင့္လုိက္သည္။ ေနာက္ဆရာႀကီးသည္ သဇင့္ကုိ ကုတင္ကန္႔လန္႔ျဖတ္ ပက္လက္အိပ္ေစသည္။ ေခါင္းကုိေတာ့ ေအာက္ကုိ လွန္ခ်ထားေစသည္။ ကုတင္ေပၚတက္ကာ မုိက္ခဲက လုိးရသည္။ ဆရာႀကီးက သဇင္၏ ပက္လက္ေမာ့ေနေသာ မ်က္ႏွာကုိ ခြကာ ပါးစပ္ထဲ လီးကုိ ေျပာင္းျပန္ထည့္သည္။ သူက ကုတင္ေပၚကေန ေနရာမေရြ႕ေအာင္ သဇင့္ေပါင္ႏွစ္ဖက္ကုိ ထမ္းကာ ေဆာင့္လုိးသည္။ ဆရာက သဇင့္ေခါင္းကုိ ေပါင္ၾကားညႇပ္ကာ ပါးစပ္ထဲ လီးထည့္ထားသည္။ သူေဆာင့္လုိက္သည္ႏွင့္ ပါးစပ္က ကုိယ္တုိင္လုိးေပးသလုိ ျဖစ္ေနသည္။ သူနဲ႔ ဆရာေနရာေျပာင္းသည္။ သဇင့္ပါးစပ္ကုိ ေျပာင္းျပန္ဆက္လုိးေပးသည္။ ႏုိ႔ေတြမွာ အဆက္မျပတ္ တုန္ခါေနသည္။
“အား အား အား”
ဤနည္းျဖင့္ သူတုိ႔ခင္စီကုိ လုိးဖူးၿပီးသား ျဖစ္ရာ ပါးစပ္ကုိ ေျပာင္းျပန္လုိးလွ်င္ လရည္ကုိ ပါးစပ္ထဲ မထည့္သင့္ေၾကာင္း သိထားၿပီး ျဖစ္သျဖင့္ လီးထုတ္ကာ မ်က္ႏွာေပၚ အရင္ပန္းခ်သည္။ ေနာက္ ရပ္ဘတ္ေပၚလည္း ပန္းခ်သည္။
“မင္းက ခုထိ ျမန္ေနတုန္းပဲကြာ”
ဆရာႀကီးက ေျပာသည္။ ေနာက္ ဆရာႀကီးသည္ ကုတင္ေပၚထုိင္ကာ သဇင္ကုိ ေအာက္ကေနေစ၍ လီးဆက္စုပ္ေစသည္။ သဇင္သည္ မ်က္ႏွာေပၚတြင္ လရည္ေတြစုိေနဆဲျဖစ္ေသာ္လည္း လီးကုိ ဆက္စုပ္ေနသည္။ စုပ္၍ ေမာေသာ္ ကြင္းထုသည္။ ထိပ္ကုိ လွ်ာဖ်ားနဲ႔ လ်က္သည္။ ၿပီးလွ်င္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း စုပ္ခ်ရင္း ကြင္းတုိက္သည္။ ဆရာႀကီးက ဘယ္ေလာက္ကြင္းထုထု မၿပီးေသးပါ။ သဇင္က လက္ျဖင့္ကြင္းထုရင္း လျပြတ္ကုိ ငံုေပးသည္။ ေဂြးေစ့ကုိ တလံုးစီ ဆြဲစုပ္သည္။ ေဂြးေစ့စုပ္ၿပီးလွ်င္ ဆရာႀကီးေဂြးေစ့ေအာက္ကုိ လ်က္သည္။ ဖင္ေပါက္ကုိ လွ်ာဖ်ားနဲ႔ထိသျဖင့္ ဆရာႀကီးလည္း ဖီးတက္ပံုရသည္။ သဇင့္ကၽြမ္းခ်က္က လန္းထြက္ေနရာ ဆရာႀကီးမွာလည္း စြဲလန္းရသည္။ ခဏေနေတာ့ သဇင့္ပါးျပင္ကုိ ဆရာႀကီးက သူ႔လရည္ျဖင့္ အလွဆင္ေပးလုိက္သည္။ လရည္ပ်စ္ခၽြဲခၽြဲ တစိစိစီးက်လွ်က္ သဇင့္ပါးျပင္မွာ လွလုိ႔ေနသည္။ မီးေရာင္ေအာက္တြင္ လရည္ျဖင့္ လွေနေသာ သဇင့္မ်က္ႏွာကုိ ဆရာႀကီးက ဆံပင္ကုိ ဆြဲေမာ့လ်က္ ၾကည့္ေနသည္။
“ရွင္က ဘယ္သူလဲ”
ေကာင္းလုိက္သည့္ ေမးခြန္း။ ကိုယ့္ကုိ စိတ္တုိင္းက် လုိးလုိက္တဲ့သူကို လုိးၿပီးခါမွ ေမးသည္တဲ့။
“မုိက္ခဲ နင္က ဒီလုိဆုိေတာ့ မဆုိးဘူးပဲ”
သဇင္သည္ ဆရာႀကီး မေျဖသျဖင့္ မုိက္ခဲဘက္လွည့္ေျပာသည္။
“နင့္မ်က္ႏွာကုိ သုတ္လုိက္ဦး၊ ၿပီးရင္ နင့္ကို ျပန္လုိးဦးမွာ”
“လုိးရမွာေပါ့”
သဇင္က တစ္႐ႈးယူ၍ မ်က္ႏွာေပၚ လရည္ေတြကုိ သုတ္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ကုတင္ေပၚတြင္ ျပန္ထိုင္သည္။ ဆရာႀကီးသည္ သဇင့္ေစာက္ေမြးေလးကုိ ဆြဲကစားေနသည္။ သဇင့္ေစာက္ေမြးေလးက လွလွပပေလး အေပၚသို႔ ညီညီညာညာေထာင္တက္ေနသည္။ ထုိည ေနာက္ထပ္ ႏွစ္ခ်ီဆြဲၿပီးသကာလ နံနက္ ႏွစ္နာရီေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္တြင္ ျပန္လာခဲ့သည္။
“ေက်နပ္လား ေဟ့ေကာင္”
“မေျပာတတ္ေအာင္ပါပဲ ဆရာႀကီးရယ္”
“မင္းေတာင္ ေတာ္ေတာ္ အခ်ိန္ဆြဲတတ္ေနၿပီပဲ”
“ခင္စီသင္ထားေပးတယ္ေလဆရာ”
“ေအးေပါ့ကြာ၊ ငါက အပ်ိဳစင္ေလးမွ လုိးၾကည့္ခ်င္တာကြ၊ ဒီည နည္းနည္းသေဘာက်လုိ႔သာ သံုးခ်ီလံုးလုိးလုိက္တာ၊ ဒီေကာင္မလည္း အပ်ိဳမစစ္ဘူးကြာ၊ ဆရာမဆုိေတာ့ အပ်ိဳမ်ား စစ္မလားလုိ႔၊ ခုေခတ္ ဒီလုိဆရာမနဲ႔ ဒီလုိတပည့္နဲ႔ေတာ့ ပ်က္ပါၿပီကြာ”
“ဟုတ္လား၊ ကၽြန္ေတာ္က အပ်ိဳစစ္တယ္ ထင္ေနတာ၊ ေမးၾကည့္ရမလားဆရာ”
“စိတ္ဝင္စားရင္ ေမးၾကည့္ေပါ့ကြာ”
ေလးညအထိ သူတုိ႔ ႐ုိး႐ုိးပဲလုိးခဲ့ၾကၿပီး ငါးညေျမာက္ေတာ့ ခုိင္သဇင္ေခၚ သဇင္ေခၚ ဇင္အေၾကာင္းကို ေမးၾကည့္ျဖစ္သည္။
THE END
Comments
Post a Comment